Το όνομά μου είναι Αγγελίνα Χελιώτη (Angelina Helioti) και πρόσφατα αποφοίτησα από την αρχιτεκτονική σχολή του Ε.Μ.Π.


Μετά από μήνες σκέψης, πήρα το ρίσκο να αφήσω τη ζωή στην Αθήνα. Ο λόγος, η ίδια η ποιότητα ζωής της μεγαλούπολης. Οι γρήγοροι ρυθμοί, η πίεση “να προλάβεις τις προθεσμίες”, ο πολύς κόσμος και η έλλειψη φυσικού περιβάλλοντος ήταν πράγματα που με οδήγησαν στην αλλαγή. 


Μετακόμισα σε ένα μικρό, ορεινό χωριό της Αρκαδίας, τη Στεμνίτσα. Αν και μεγάλωσα στη Λακωνία, η Αρκαδία είναι ο τόπος καταγωγής μου και έτσι κατά μία έννοια, αισθάνομαι ότι επέστρεψα σπίτι. Δεν ξέρω πόσο θα καταφέρω να παραμείνω εδώ, αλλά όσο κι αν καταλήξει να είναι, θα προσπαθήσω να το απολαύσω στο μέγιστο.

Εδώ απολαμβάνω όλα όσα λαχταρούσα! Δέντρα, ποτάμια, λίμνες, ησυχία, καθημερινότητα με αργούς ρυθμούς. Έχω έναν απλό τρόπο ζωής, που όμως μου δίνει έμπνευση για τις καλλιτεχνικές ενασχολήσεις μου, τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, και τη δημιουργία βίντεο.  Συγχρόνως, σπουδάζω την τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας σε δημόσια σχολή, που βρίσκεται εδώ. Σε αυτό το blog θα βρείτε άρθρα ημερολογιακού χαρακτήρα σχετικά με τη ζωή μου εδώ.


Ελπίζω να απολαύσετε όλα όσα θα μοιράζομαι μαζί σας


Βρείτε με στο Instagram και στο Youtube. 

Κοινοποιήστε το στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

When the path is dark

There are also those moments when everything seems dark and you can’t see the road, you need to stop for a while. Lately I’ve been realizing that I’m maturing. No matter what plans we make for life, life itself can ultimately bring them completely differently. To create situations we didn’t foresee, to bring people from nowhere, to create crossroads or forks for us… But when the path is dark and you don’t know where to go, then a walk in nature can be really helpful.

I drove down to the church of Zoodochos Pigi and from there I walked to the river. I just wanted to be alone for a while. When I enter the mountain it’s always different. They may be the same mountain and the same forest, but they are never the same. It is alive, it has age, something changes every day, I don’t know what I will encounter every time. I come out of there cleaner and the mind is lighter… Without me doing anything, it empties itself…

I’ m walking aimlessly, enjoying the forest. I’ m standing to see and hear the waterfall. I’m balancing the river stones, a game that helps me with my own balance too. It makes problems seem like they never existed and questions get answers. It’s a mystery, but it’s true. For the first time I’m managing to balance three stones, one on top of the other. I think I’m getting better at it! It requires patience and calmness.

If you’re dealing with anxiety or questions that make you choke up, try visiting such an environment. It helps a lot to be alone… The sea is also a good option, for those who don’t have a mountain or forest near them.

I just wanted to say “hello” here as well, because I’ve been blogging less and less for the past few months. A lot has happened during this time, but mostly inside me. Seemingly things are the same.

So have fun! I’ll try to update you soon on the day-to-day here.

Until then I send you a hug!


  • Εγω ειμαι

    Πολυ ωραια καταθεση! Συνεχισε να γραφεις ο,τι σε εκφραζει. Η έκφραση να βγαινει απο εσενα για εσενα! Υπάρχει πολυς κοσμος που θελει να γνωριζει την Αγγελινα μας μεσα απο το blog! Η αυθεντικοτητα σε φέρνει ποιοτικα κοντα με τους, καταλληλους για εσενα, ανθρωπους, ομως προπαντως σε φερνει κοντα σε εσενα την ιδια & τον πραγματικό Εαυτο σου! Μην σταματας να λαμπεις🌻

Leave a Reply

Your email address will not be published.