ANGELINA HELIOTI

 
ABOUT

Το όνομά μου είναι Αγγελίνα Χελιώτη (Angelina Helioti) και πρόσφατα αποφοίτησα από την αρχιτεκτονική σχολή του Ε.Μ.Π.

 

Μετά από μήνες σκέψης, πήρα το ρίσκο να αφήσω τη ζωή στην Αθήνα και τη σίγουρη εργασία που σύντομα θα είχα ως μηχανικός αρχιτέκτονας. Ο λόγος, η ίδια η ποιότητα ζωής της μεγαλούπολης. Οι γρήγοροι ρυθμοί, η πίεση “να προλάβεις τις προθεσμίες”, ο πολύς κόσμος και η έλλειψη φυσικού περιβάλλοντος ήταν πράγματα που με οδήγησαν στην αλλαγή. 

 

Μετακόμισα σε ένα μικρό, ορεινό χωριό της Αρκαδίας, τη Στεμνίτσα. Αν και μεγάλωσα στη Λακωνία, η Αρκαδία είναι ο τόπος καταγωγής μου και έτσι κατά μία έννοια, αισθάνομαι ότι επέστρεψα σπίτι. Δεν ξέρω πόσο θα καταφέρω να παραμείνω εδώ, αλλά όσο κι αν καταλήξει να είναι, θα προσπαθήσω να το απολαύσω στο μέγιστο.


Εδώ απολαμβάνω όλα όσα λαχταρούσα! Δέντρα, ποτάμια, λίμνες, ησυχία, καθημερινότητα με αργούς ρυθμούς. Έχω έναν απλό τρόπο ζωής, που όμως μου δίνει έμπνευση για τις καλλιτεχνικές ενασχολήσεις μου, τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, και τη δημιουργία βίντεο.  Συγχρόνως, σπουδάζω την τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας σε δημόσια σχολή, που βρίσκεται εδώ. Σε αυτό το blog θα βρείτε άρθρα ημερολογιακού χαρακτήρα σχετικά με τη ζωή μου εδώ.

 

Ελπίζω να απολαύσετε όλα όσα θα μοιράζομαι μαζί σας!

F I L E

Βρείτε με στα Facebook, Instagram και Youtube. 

Κοινοποιήστε το στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

Το φθινόπωρο είναι πλέον εδώ

To φθινόπωρο έχει πλέον φτάσει. Οι πρώτες βροχές έπεσαν και οι θερμοκρασίες είναι σταθερά χαμηλότερες. Ο μεταβατικός για όλους μήνας οδεύει προς το τέλος του. Εμένα με βρίσκει στην Αθήνα μαζί με κάτι καινούριο που δοκιμάζω σαν ενασχόληση, ανεξάρτητο από το blog μου. Σύντομα όμως θα είμαι πίσω στη Στεμνίτσα και το δάσος, για να εξερευνήσω την αγαπημένη μου εποχή. Τη στιγμή του χρόνου που τα φύλλα πέφτουν και τα χρώματα γίνονται τόσο όμορφα, παρόλο που στην ουσία η φύση πέφτει σε νάρκη.

“Το φθινόπωρο μας γοητεύει με τη βουβή του επίκληση να συμπονέσουμε την αποσύνθεσή του” – Robert Browing

Ταΰγετος- Ένα βουνό γεμάτο μυστήριο

Ο Ταΰγετος σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση πήρε το όνομά του από τη νύμφη Ταϋγέτη, κόρη του Άτλαντα. Ο μύθος έχει δύο παραλλαγές σχετικά με τον τόπο. Η πρώτη αναφέρει ότι από την συνεύρεση του Δία και της Ταϋγέτης γεννήθηκε ο Λακεδαίμονας, ήρωας της περιοχής, ο οποίος έδωσε στο όρος το όνομα της μητέρας του. Σύμφωνα με τη δεύτερη, ο Λακεδαίμονας ήταν σύζυγος της Ταϋγέτης και ο γιός τους ονομαζόταν Ευρώτας, από τον οποίο πήρε το όνομά του ο ποταμός που εκβάλλει στον Ταΰγετο. 

 

Η κορυφή του όρους ονομαζόταν Ταλετόν και όπως όλες οι βουνοκορφές ήταν ιερή για τους αρχαίους Έλληνες. Θεωρούνταν τα πλησιέστερα σημεία στον ήλιο και πίστευαν ότι ήταν το καταλληλότερο μέρος για να εισακουστούν οι προσευχές τους προς τους θεούς. Η λατρευτική αυτή παράδοση συνεχίστηκε και στον χριστιανισμό με τη συνήθεια να χτίζονται εκκλησάκια πάνω από τους αρχαίους ναούς του δωδεκάθεου. Τώρα στην κορυφή του Ταϋγέτου υπάρχει ένα μισογκρεμισμένο εκκλησάκι του προφήτη Ηλία.

Η πυραμίδα και η πανσέληνος αντικείμενο θαυμασμού των ανθρώπων.

Στην κορυφή του μυστικιστικού Ταϋγέτου είχα την ευκαιρία να απολαύσω το θέαμα του φαινομένου της πυραμίδας. Μια σκιά της κορυφής σε σχήμα τέλειου ισοσκελούς τριγώνου που πραγματοποιείται κατά την ανατολή του ήλιου. Οι ερμηνείες πίσω από αυτό το φαινόμενο ποικίλουν και μάλιστα δεν είναι ξεκάθαρο αν πρόκειται για φυσικό μνημείο ή τεχνητό έργο. 


Ένας μύθος αναφέρει πως ο Λυκούργος προκάλεσε τους άντρες με έναν γρίφο με αντάλλαγμα το χέρι της βασιλοπούλας. Τους ζήτησε να βρουν την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος. Οι νέοι ανέβηκαν στην κορυφή του Ταϋγέτου αλλά δεν μπόρεσαν να βρουν την απάντηση. Όλοι εκτός από έναν, ο οποίος ταύτισε την ώρα της ανατολής με τη χρονική στιγμή που παρουσιάζεται το φαινόμενο της πυραμίδας.

Στην κορυφή του Ταϋγέτου λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος.

Πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι η κορυφή του προφήτη Ηλία λαξεύτηκε είτε εξ ολοκλήρου είτε εν μέρει προκειμένου να αποκτήσει πυραμιδοειδές σχήμα και να λειτουργήσει τελετουργικά και λατρευτικά. Θεωρούν ότι αυτό αποδεικνύεται από την απόλυτη κανονικότητα της πυραμίδας και κυρίως από την τεχνητή οριζοντίωση της βάσεως, όπου το έδαφος είναι σχετικά πιο λείο και ομαλό. Συγκαταλέγουν αυτό το μνημείο λοιπόν μαζί με άλλα μεγαλιθικά μνημεία της Ευρώπης, την περίοδο 3.5000 – 2.000 π.Χ. Παρόλα αυτά δεν μπορούν να υπολογίσουν τις αρχικές διαστάσεις και την ηλικία του έργου.

Ορειβάτες κατεβαίνουν το βουνό προς το καταφύγιο.

Υπάρχουν όμως και κάποιες θεωρίες μεταφυσικού χαρακτήρα. Μία εξ αυτών κάνει λόγο για το επίπεδο σχήμα της βάσης της πυραμίδας, θεωρώντας την χώρο εισόδου στο κτίσμα. Μάλιστα στην κορυφή υπάρχει ένα σπήλαιο/ βάραθρο καταγεγραμμένο από τον Ελληνικό Ορειβατικό Σύλλογο, με βάθος οκτώ και άνοιγμα δύο μέτρα. Πιθανολογείται ότι αυτό το σημείο είναι κάποιο είδος “πύλης” στην πυραμίδα ή ο προθάλαμος μιας σήραγγας που οδηγούσε στο εσωτερικό της. Οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν το μέρος ενεργειακό τόπο, μια “Πύλη” σε ένα σημείο όπου η φύση έχει εμφυσήσει τον κόσμο με το φως και το πνεύμα του ελληνικού πολιτισμού. Υπάρχουν επίσης αναφορές του Κικέρων ότι στην κορυφή του βουνού ο Αναξίμανδρος είχε στήσει “αστεροσκοπείο”.

Από την κορυφή του προφήτη Ηλία, προς τον Μεσσηνιακό κόλπο. Πριν την ανατολή του ήλιου, φαίνεται η πανσέληνος και ο Δίας.

Μία ακόμη πληροφορία διαφορετική από τις προηγούμενες, που προσδίδει όμως κι άλλο μυστηριακό χαρακτήρα στο συγκεκριμένο βουνό, είναι το γεγονός ότι ο γνωστός σε όλους δάσκαλος Δ. Λιαντίνης επέλεξε τον Ταΰγετο ως τόπο για να αφήσει την τελευταία του πνοή “αυτοθέλητα (…) όρθιος, στιβαρός και περήφανος…”, όπως ο ίδιος έγραψε χαρακτηριστικά. 

 

«Κανένα βουνό απ’ όσα είδα στη ζωή μου, από το Μον Μπλαν με τα αιώνια απάτητα χιόνια ίσαμε τις πιο άγριες ισπανικές σιέρρες, δε μου έκανε ποτέ την εντύπωση που αισθάνθηκα, που δέχθηκα, κατάστηθα θα έπρεπε να πω, όταν από μια ψηλή καμπή του αμαξιτού δρόμου προς τη Σπάρτη αντίκρισα τον Ταΰγετο σ’ όλο του το επιβλητικό ύψος…», Κώστας Ουρανής- ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος.

Ταΰγετος- Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα

Υπάρχουν ορισμένες στιγμές στη ζωή που βρίσκεσαι σε μια κατάσταση απόλυτης χαράς και ευγνωμοσύνης. Στιγμές που κάποιο όνειρο για κάτι τρελό ή ακόμη και για κάτι απλό παίρνει σάρκα και οστά. Εκείνες τις στιγμές τα συναισθήματα δεν μεταφέρονται με λέξεις, γιατί πολλές φορές ούτε και εσύ δεν ξέρεις τι ακριβώς νιώθεις. Το σίγουρο είναι ότι σε ξεπερνάει και το μόνο που σου απομένει είναι να το απολαύσεις για όσο διαρκέσει. 

Κάτω από το φως της πανσελήνου, στις έντεκα του Σεπτέμβρη, πραγματοποιήθηκε ένας στόχος που είχα θέσει ακριβώς έναν χρόνο πριν. Ανέβηκα στην κορυφή του Ταϋγέτου! Πρόκειται για το ψηλότερο βουνό και οροσειρά της Πελοποννήσου. Η κορυφή του έχει ύψος 2.407 μέτρα και καλύπτει έκταση 2.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων μεταξύ Μεγαλόπολης, Λακωνίας και Μεσσηνίας. Απώτερος στόχος αυτής της ανάβασης; Η θέα του “φαινομένου της πυραμίδας”! Μια εμπειρία που μου έκοψε την ανάσα και ταυτόχρονα με έκανε να νιώσω ασφάλεια… Ας το πάρουμε όμως από την αρχή!

Με την παρέα μου φτάσαμε οδικώς στο Ορειβατικό Καταφύγιο Σπάρτης το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας. Οι υπεύθυνοι του καταφυγίου ΄ηταν βοηθητικοί και σύντομα βρήκαμε το σημείο στο οποίο θα τοποθετούσαμε τις σκηνές μας.

Λίγο πριν οργανωθούμε για τη διανυκτέρευση, ανέβηκα σε μια μικρή κορυφή απέναντι από το καταφύγιο για να προλάβω το μπλε φως του απογεύματος, πριν πέσει το σκοτάδι. Ο καθαρός και κρύος αέρας του βουνού ήταν ό,τι χρειαζόμουν μετά από μια μέρα με καύσωνα στον Λακωνικό κάμπο.

Η θέα προς τις πόλεις και τα χωριά ήταν αρκετή για την χαλάρωση του σώματος και του νου μου. Ήταν αδύνατον να ξεκολλήσω το χαμόγελο του ενθουσιασμού από το πρόσωπό μου, όχι όμως ότι το ήθελα κιόλας! Αφέθηκα στο φύσημα του ανέμου με τα μαλλιά μου να χτυπούν το πρόσωπο. Έπειτα κινήθηκα προς το καταφύγιο και ετοιμάστηκα για τον ύπνο πριν την μεγάλη ημέρα.

Ξυπνήσαμε λίγο πριν τις τρεις το πρωί. Ετοιμάσαμε τα σακίδιά μας και είμασταν από τους πρώτους που πήραν το μονοπάτι για την κορυφή. “Δυόμιση ώρες το πολύ” λέγαμε. Ξεκινήσαμε μέσα στα έλατα αλλά σύντομα βγήκαμε στο γυμνό τοπίο με απίστευτη θέα τα φωτάκια στον κάμπο από κάτω. Τα πρώτα είκοσι λεπτά ήταν ένα σοκ για εμένα. Ίσως το ότι δεν είχα πιει νερό ούτε είχα φάει κάτι να έπαιξε το ρόλο του. Ευτυχώς όμως μετά από ένα διάλειμμα με δροσερό νερό και μια χούφτα σταφίδες, πήρα τα πάνω μου. Μετά τα σαράντα λεπτά ήμουν σε πολύ καλή κατάσταση και με ηθικό ακμαιότατο. Το μονοπάτι μονίμως ανηφορικό με ελάχιστα ισόπεδα σημεία, πετρώδες και συχνά στενό ήταν αρκετά κουραστικό. Σε αυτό ήρθε να προστεθεί ότι καθώς πλησιάζαμε στην κορυφή, ειδικά όταν περάσαμε από την άλλη μεριά του βουνού, προς τον Μεσσηνιακό κόλπο, ο αέρας έγινε πολύ ισχυρός και κρύος. Άντεξα όμως. Με μικρά διαλείμματα όταν το είχα ανάγκη, νερό και λίγες σταφίδες ή ξηρούς καρπούς. Η πανσέληνος, συνοδοιπόρος σε όλη την ανάβαση, φώτιζε τον δρόμο μας, κάνοντας τους φακούς μας αχρείαστους. Λίγα λεπτά πριν φτάσω είδα ένα πεφταστέρι μετά από πολλά χρόνια! Μια γλυκιά νότα στη δύσκολη πεζοπορία μου. Έκανα φυσικά μια ευχή όσο χαμογελούσα στον μετεωρίτη που είχε πάρει φωτιά.

Τελικά τα πήγα αρκετά καλά και έφτασα λίγο νωρίτερα απ’ ότι είχα υπολογίσει. Φτάνοντας στην κορυφή αντίκρισα μέσα στο μισοσκόταδο αρκετές σκηνές και sleeping bags και φυσικά τα ερείπια από το εκκλησάκι του προφήτη Ηλία, από τον οποίο έχει πάρει το όνομά της και η κορυφή του βουνού. Είμασταν από τους πρώτους πρωινούς πεζοπόρους που έφτασαν στην κορυφή, επομένως είχα χρόνο να αφουγκραστώ την αίσθηση της επίτευξης του στόχου, να απολαύσω τη θέα και να τραβήξω φωτογραφίες. Διαπίστωσα ότι η μέρα εκείνη ήταν ξεχωριστή, καθώς είχαμε καλό καιρό στην κορυφή και μοναδική θέα με την πανσέληνο και τον Δία λίγο πιο πάνω.

Όσο το ξημέρωμα πλησίαζε τόσο έφταναν γκρουπάκια στην κορυφή.. Ταυτόχρονα περισσότερο φως έμπαινε στις φωτογραφίες μου και την ίδια στιγμη΄ συνειδητοποιούσα το τοπίο γύρω μου. Ήμουν στην κορυφή ενός πανέμορφου βουνού με μια μαγευτική θέα. Θάλασσα δεξιά και αριστερά, στη μέση μπορούσα να δω την οροσειρά να καταλήγει στο Ταίναρο. Πάνω από τον Μεσσηνιακό κόλπο το φεγγάρι είχε αρχίσει να δύει. Το φως αποκάλυπτε συνεχώς ανθρώπινα ίχνη. Σκηνές που είχαν στήσει από το προηγούμενο βράδυ οι πεζοπόροι, ανάμεσα σε λιθόκτιστα στηθαία που προσέφεραν προφύλαξη από τον αέρα. 

Κάποια στιγμή η πολυπόθητη ανατολή του ήλιου βρισκόταν μπροστά μας. Μια χρυσή σφαίρα που χάρισε τη ζεστασιά της σε όλα τα έμβια όντα. Πήρα λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να κάνω τίποτα. Κανένα κλικ, καμιά κίνηση. Απλώς κοιτούσα τον ήλιο και τα μαλλιά μου να ανακατεύονται με τον άνεμο μπροστά στο πρόσωπό μου. Το αεράκι, το φως… Τίποτα συγκεκριμένο. Μια λέξη. Ελευθερία. 

“Η πυραμίδα ξεκίνησε!” ακούστηκε μια γυναικεία φωνή και όλοι γυρίσαμε. Την ίδια στιγμή, από την άλλη πλευρά άρχισε να συμβαίνει το θαύμα. Η σκιά του βουνού δημιούργησε ένα τρίγωνο, μια μύτη που έσκαγε στον Μεσσηνιακό κόλπο. Το φαινόμενο που απασχολεί τους ανθρώπους από την αρχαιότητα. Ένα τέλειο ισοσκελές τρίγωνο που μπορείς να δεις μόνο από την κορυφή του Ταϋγέτου, με την ανατολή του ηλίου. 

Γρήγορα αλλά προσεκτικά κινήθηκα ανάμεσα στο πλήθος για να φτάσω στην άλλη πλευρά, όπου και είχα στήσει το τρίποδο. Εκεί απήλαυσα τη θέα χωρίς να σκέφτομαι κάτι. Ήταν τόσο όμορφη στιγμή, μέσα στην απλότητα αλλά και την απόκοσμη αίσθηση που την περιέκλειε. Όλοι με κομμένη την ανάσα, για λίγα λεπτά της ώρας στεκόμασταν και φωτογραφίζαμε. Αλλά δεν ήταν όπως σε άλλα μέρη, όπου κάθε τουρίστας προσπαθεί να φωτογραφηθεί και ενοχλείται από τους άλλους. Υπήρχε ένα κλίμα συνεργασίας και κατανόησης. Όλοι είχαμε κουραστεί για να φτάσουμε εκεί και όλοι αποζητούσαμε ένα μυστήριο, το ίδιο μυστήριο. 

Μετά από κάμποση ώρα αρχίσαμε να κατηφορίζουμε όλοι σιγά – σιγά προς το καταφύγιο. Ένα δύσκολο κατέβασμα κατά τη διάρκεια του οποίου γλιστρούσα, πονούσαν τα δάχτυλα των ποδιών και τα γόνατα. Το έκανα σερί όμως. Δεν σταμάτησα πουθενά παρά τον έντονο ήλιο. Ανυπομονούσα για τον τερματισμό αυτής της κατάβασης, όπου και θα ξεκουραζόμουν οριστικά.  

Ήταν μια πραγματικά δυνατή εμπειρία. Δεν μπορείς να είσαι ο ίδιος μετά από την ανάβαση στην κορυφή ενός βουνού. Τελικά, αυτό που το κάνει τόσο μαγικό, είναι ότι μαζί με την δυσκολία, την αγριότητα της φύσης και την απόκοσμη αίσθηση, έρχεται κι η αίσθηση του ότι είσαι ελεύθερος. Εκεί έξω είσαι ελεύθερος!

Έχω αρκετό υλικό ακόμη που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Θα προσπαθήσω στο επόμενο άρθρο να σας παρουσιάσω ένα vlog και λίγες ακόμη πληροφορίες για το φαινόμενο.


Μέχρι τότε να περνάτε όμορφα και να χαμογελάτε!

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΑΥΡΑ

Ο ζεστός καιρός επικρατεί ακόμη. Αλλά μπορώ να νιώσω στην ατμόσφαιρα ότι κάτι αλλάζει. Τα τζιτζίκια δεν ακούγονται τόσο πλέον, μερικές μέρες καθόλου. Δεν έχει καύσωνα και φυσικά νυχτώνει αισθητά νωρίτερα. Οδεύουμε συνεχώς προς την μικρότερη νύχτα του χρόνου, αν και αργεί λιγάκι ακόμη. Υπάρχει όμως μια φθινοπωρινή αύρα που σιγοψιθυρίζει ανάμεσα στα δέντρα. Τα χρώματα αλλάζουν προς το κίτρινο, φύλλα πέφτουν από τα δέντρα και σιγά- σιγά η φύση ρίχνει τον ρυθμό της.

Ένα μικρό παιχνίδι επεξεργασίας.

ΒΟΛΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΡΟΓΚΟ

Επιτέλους μετά από τόσον καιρό, σήμερα έριξε λίγη βροχή. Ήταν ελάχιστη βέβαια, ψιχάλες για λίγα λεπτά, αλλά ακόμη κι έτσι μου ήταν αρκετό. Φυσούσε δροσερό αεράκι και ο καυτός ήλιος για αρκετές ώρες κρυβόταν πίσω από βαριά σύννεφα. Πολλές μέρες τώρα ακούγεται βροχή από άλλα σημεία τριγύρω, αλλά ποτέ δεν είχε βρέξει στο Βλαχιώτη από τις 25 Ιουνίου, όταν και έφτασα. Τώρα επιτέλους χάρισε και εδώ λίγη ψύχρα ο καιρός. Παρόλο που ήθελα να βγω έξω και να σταθώ κάτω από τις ψιχάλες, δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Ένιωθα τόσο ισχυρή την ανάγκη για λίγο μεσημεριανό ΄ύπνο, μετά από δύο συνεχόμενες βραδιές που άργησα πολύ να κοιμηθώ.

Το απόγευμα πήρα τον Ντρόγκο και κάναμε μια μικρή βόλτα στη γειτονιά. Το δροσερό αεράκι και τα γλυκά χρώματα στον ουρανό ήταν τόσο απολαυστικά και χαλαρωτικά. Ο Ντρόγκο πάντα ζωηρός έτρεχε από ‘δω και από ‘κει ακολουθώντας τη μύτη του. Είναι τόσο χαρούμενο και αγνό πλάσμα. 

Λίγο πριν πέσει η νύχτα για τα καλά, γυρίσαμε σπίτι. Τώρα θα πάει κάπως χαλαρά η βραδιά μου με ζεστο κινέζικο τσάι και θα ποσπθήσω να κοιμηθώ νωρίς.

 

Καληνύχτα σε όλους σας. Να έχετε μια όμορφη εβδομα΄δα!

Ο ΑΠΟΗΧΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Καλό Σεπτέμβρη και καλό φθινόπωρο σε όλους!


Πώς ήταν για εσάς ο Αύγουστος; Η δική μου τελευταία μέρα του Αυγούστου είχε κάτι το ξεχωριστό και αναπάντεχο. Ήταν ίσως η πιο απολαυστική καλοκαιρινή μέρα, όσον αφορά στο κολύμπι στη θάλασσα και τα καλοκαιρινά ηλιοβασιλέματα.  Την Τρίτη το βράδυ έφτασε ο αγαπημένος μου ξάδερφος, Δρακούλης με την κοπέλα του την Σοφία, εδώ στο σπίτι μας στο Βλαχιώτη. Το ίδιο βράδυ ήταν χαλαρό με ένα κοκτέιλ στο κάστρο της Μονεμβάσιας. 

 

Το επόμενο πρωί όμως ξεκίνησα μια πολύ όμορφη μονοήμερη εκδρομή μαζί τους και την αδελφή μου Ηλιάνα για την Μάνη, από όπου και έχουμε καταγωγή. Όποιος έχει επισκεφθεί τη Μάνη και την έχει εξερευνήσει δε γίνεται να μην έχει μείνει έκθαμβος από την ομορφιά ή έστω να μην του έχει τραβήξει το ενδιαφέρον. Είναι κάτι μοναδικό η Μάνη όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον υπόλοιπο πλανήτη. Το τοπίο, το νερό της θάλασσας, η αρχιτεκτονική, η μυρωδιά στον αέρα, οι άνθρωποι. Είναι κάτι μαγευτικό αλλά άγριο. 

Eπισκεφθήκαμε την παραλία στην οποία από πολύ μικρή ηλικία περνούσαμε τα καλοκαίρια μας. Στην παραλία του κάτω Μέζαπου μάθαμε να έχουμε θάρρος και να βουτάμε από ύψος πάνω από δυόμισι μέτρα. Να μπαίνουμε σε σπηλιά με παγωμένα νερά και να κολυμπάμε σε θάλασσα με μεγάλο βάθος.

Αυτά τα βράχια είναι τόσο αιχμηρά και σκληρά που έκαναν όλη την προσπάθεια μας να βουτήξουμε από αυτά ακόμη μεγαλύτερη δοκιμασία. Έχουν πολλούς και μικρούς πόρους και μέσα τους φυλακίζεται χοντρό το αλάτι της θάλασσας. Τον απέραντο ορίζοντα της παραλίας διακόπτει μια χερσόνησος, “το Τηγάνι΄”, όπως μας έμαθαν οι γονείς μας ότι τον έλεγαν.

Πριν φύγουμε περπατήσαμε πάνω στα μυτερά βράχια μέχρι την άλλη παραλία που συνηθίζαμε να πηγαίνουμε, με θέα το υπόλοιπο χωριό. Τα νερά ήταν τόσο καθαρά, λαμπερά και κρυστάλλινα. Μπλε και γαλάζιο από άλλον κόσμο.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και οδηγήσαμε μέχρι τον Γερολιμένα, ένα άλλο εξαιρετικό σημείο. Το χωριουδάκι αυτό έχει πανέμορφη παραλία με υπέροχη θέα στον ορίζοντα και νερά εξίσου υπέροχα. Δεν κολυμπήσαμε εκεί, προτιμήσαμε να καθίσουμε στην σκιά μιας καφετέριας και να παίξουμε UNO, πίνοντας λεμονάδα και χυμό. Στην εικόνα φαίνονται τα χαρακτηριστικά σπίτια της Μάνης, οι πύργοι. Κάθε οικογένεια είχε τον δικό της. Ψηλά κτήρια με μικρά ανοίγματα, ένα κανονικό φρούριο για την προστασία της οικογένειας από πειρατές και εχθρούς.

Λίγα λεπτά με το αυτοκίνητο ανατολικά βρίσκεται η επόμενη παραλία, στην οποία κάναμε το απογευματινό μπάνιο μας. Τα “Γυάλια”, ήταν ένα μέρος στο οποίο ίσως είχα πάει σε πιο μικρή ηλικία με τους γονείς μου, αλλά δεν το θυμόμουν. Τέτοια νερά δεν έχω ξανα νιώσει να αγκαλιάζουν το σώμα μου. Κολυμπήσαμε πάνω από μία ώρα και δεν θέλαμε να βγούμε! Ήταν ένας παράδεισος. Όπου και να κοιτούσες έβλεπες ένα ονειρικό τοπίο το οποίο δεν φαινόταν να τελειώνει. Ήσυχη παραλία με ελάχιστους λουόμενους, βαρκούλες κοντά στα βράχια, και κάποιους ερειπωμένους πύργους σαν σκηνικά γύρω από το σημείο κολύμβησης. 

Λίγη ώρα πριν δύσει ο ήλιος φτάσαμε στο Λιμένι, ένα χωριό που έχει αποκτήσει μεγάλη φήμη τα τελευταία χρόνια, όπως και η ευρύτερη Μάνη. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο έρχονται να κολυμπήσουν σε αυτά τα νερά που μοιάζουν με πισίνα και να απολαύσουν το μέρος που άλλοτε ήταν οικισμός σχεδόν αποκλειστικά της οικογένειας Μαυρομιχάλη. Εκεί ήπιαμε το ποτό μας σε ένα μπαρ πάνω από το νερό, με θέα το υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψω την ομορφιά και την ηρεμία του τόπου και της στιγμής.

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

O Αύγουστος φτάνει στο τέλος του. Θα θυμάμαι αυτά τα υπέροχα χρώματα που έπαιρνε ο ουρανός τα απογεύματα. Ροδακινί και ροζ με λίγο μοβ και μπλε. Μια γλύκα σαν όνειρο.

NEWSLETTER

ΜΕΙΝΕΤΕ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

Leave me a message!

© 2019 All rights reserved

 - 
Arabic
 - 
ar
Bengali
 - 
bn
German
 - 
de
English
 - 
en
French
 - 
fr
Hindi
 - 
hi
Indonesian
 - 
id
Portuguese
 - 
pt
Russian
 - 
ru
Spanish
 - 
es
Greek
 - 
el