ANGELINA HELIOTI

 
ABOUT

Το όνομά μου είναι Αγγελίνα Χελιώτη (Angelina Helioti) και πρόσφατα αποφοίτησα από την αρχιτεκτονική σχολή του Ε.Μ.Π.

 

Μετά από μήνες σκέψης, πήρα το ρίσκο να αφήσω τη ζωή στην Αθήνα και τη σίγουρη εργασία που σύντομα θα είχα ως μηχανικός αρχιτέκτονας. Ο λόγος, η ίδια η ποιότητα ζωής της μεγαλούπολης. Οι γρήγοροι ρυθμοί, η πίεση “να προλάβεις τις προθεσμίες”, ο πολύς κόσμος και η έλλειψη φυσικού περιβάλλοντος ήταν πράγματα που με οδήγησαν στην αλλαγή. 

 

Μετακόμισα σε ένα μικρό, ορεινό χωριό της Αρκαδίας, τη Στεμνίτσα. Αν και μεγάλωσα στη Λακωνία, η Αρκαδία είναι ο τόπος καταγωγής μου και έτσι κατά μία έννοια, αισθάνομαι ότι επέστρεψα σπίτι. Δεν ξέρω πόσο θα καταφέρω να παραμείνω εδώ, αλλά όσο κι αν καταλήξει να είναι, θα προσπαθήσω να το απολαύσω στο μέγιστο.


Εδώ απολαμβάνω όλα όσα λαχταρούσα! Δέντρα, ποτάμια, λίμνες, ησυχία, καθημερινότητα με αργούς ρυθμούς. Έχω έναν απλό τρόπο ζωής, που όμως μου δίνει έμπνευση για τις καλλιτεχνικές ενασχολήσεις μου, τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, και τη δημιουργία βίντεο.  Συγχρόνως, σπουδάζω την τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας σε δημόσια σχολή, που βρίσκεται εδώ. Σε αυτό το blog θα βρείτε άρθρα ημερολογιακού χαρακτήρα σχετικά με τη ζωή μου εδώ.

 

Ελπίζω να απολαύσετε όλα όσα θα μοιράζομαι μαζί σας!

F I L E

Βρείτε με στα Facebook, Instagram και Youtube. 

Κοινοποιήστε το στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

ROAD TRIP | VLOG

Καλησπέρα σε όλους φίλοι!


Η μικρή εξαφάνιση των τελευταίων ημέρων δεν συνέβη αδίκως. Επιτέλους είναι έτοιμο το βίντεο σχετικά με το road trip που πραγματοποίησα πριν δύο εβδομάδες και μπορώ πλέον να το μοιραστώ μαζί σας! 


Ελπίζω να σας αρέσει και να το απολαύσετε. Φιλιά!

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ

Καλησπέρα! 


Είναι ένα συννεφιασμένο απόγευμα. Ακούω βροντές από μακριά, κάπου αλλού βρέχει και εύχομαι απλά να βρέξει και εδώ, αλλά δεν έχει πέσει στάλα. Είμαι συντροφιά με ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ, παρά το γεγονός ότι η θερμοκρασία έχει πέσει ελάχιστα. Έχοντας κάνει ένα μικρό διάλειμμα από το blog τώρα μετά το road trip, σκέφτηκα ότι είναι καλή στιγμή να ανεβάσω εδώ ενδεικτικά μερικές από τις φωτογραφίες που σας έλεγα. Όπως έχω πει και νωρίτερα αυτά τα φωτογραφικά projects, ονειρευόμουν να τα υλοποιήσω από τον χειμώνα. Επομένως νιώθω μεγάλη χαρά και ολοκλήρωση που τελείωσε το καλοκαίρι και κατάφερα να το δοκιμάσω.

Προς το φως

Σε αυτή την εικόνα βρίσκομαι στο δάσος μεταξύ Στεμνίτσας και Ελάτης. Πρόκειται για ένα ονειρικό τοπίο με μαύρα πεύκα και έλατα, γεμάτα βρύα στους κορμούς και τα κλαδιά τους. Ήθελα να δώσω την αίσθηση μια Νύμφης που τριγυρνά στο δάσος, αλλά το φως της ανατολής τη μαγνήτισε κι άρχισε να κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα για τις Ν΄τμφες και να δείτε εικόνεςς πατήστε εδώ. Εκείνο το πρωί το έδαφος κάτω από τα ξυπόλυτα πόδια μου ήταν τόσο παγωμένο που ένιωθα έναν μικρό πόνο στα κόκκαλα της πλάτης μου. Ήμουν όμως τόσο χαρούμενη που βρισκόμουν εκεί και που πατούσα το μαλακό έδαφος, ακόμη κι αν το χρώμα στα δάχτυλα των ποδιών ήταν μπλε κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης. Η στιγμή της ανατολής έχει κάτι το ανείπωτο. Δίνει τόση ενέργεια και μια υπόσχεση ότι όλα είναι μπροστά μας για να τα κάνουμε ΄όπως θέλουμε. Είναι νωρίς το πρωί, όταν συναντώ με το βλέμμα τις πρώτες αχτίδες του ήλιου, που νιώθω αυτή την υπέροχη αίσθηση. 

Μυσταγωγία

Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε στο Αρκουδόρεμα Αρκαδίας. Ήταν τόσο απολαυστικό να βρίσκομαι ανάμεσα σε αυτά τα πανύψηλα και δυνατά, αλλά γεμάτα χάρη έλατα. Το σημείο ήταν λίγο σκοτεινό και η σιωπή εξαπλωνόταν παντού γύρω μου. Ακούγονταν μονο το κλικ της κάμερας, τα βήματα και η ανάσα μου. Την ώρα της φωτογράφισης όπου πηγαινοερχόμουν από την κάμερα στο σημείο λήψης και πίσω πάλι, ένιωθα μια μαγική αίσθηση ότι οδεύω προς κάποια τελετουργία. Έτσι, κράτησα το φαναράκι για να συμπληρώσει περισσότερο την αίσθηση αυτή. Επειδή είχα αυτή τη μυσταγωγική διάθεση, ονόμασα το έργο “Μυσταγωγία”.

Συνάντηση με το θεϊκό

Από τις φωτογραφίες που αποκόμισα από το ταξίδι, αυτή είναι ίσως η αγαπημένη μου. Για καιρό σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να φωτογραφίσω γυμνό ανθρώπινο σώμα στο ποτάμι, αλλά μέχρι τώρα δεν τα είχα καταφέρει, κυρίως λόγω του κρύου χειμώνα. Τη στιγμή που βρισκόμασταν στον Λούσιο με τον αδερφό μου, άρπαξα την ευκαιρία και του ζήτησα να τον φωτογραφίσω. Τελικά μου έκανε την χάρη να ποζάρει και από το πρώτο κλικ είχαμε αυτό το αποτέλεσμα. Για να φτάσουμε στο σημείο του βράχου, έπρεπε να διασχίσουμε το παγωμένο ποτάμι και μάλιστα εγώ κρατούσα το τρίποδο και την κάμερα από το ένα χέρι και τα μακριά μου ρουχα από το άλλο. Αφότου φτάσαμε, έδωσα στον αδερφό μου σαφείς οδηγίες για το πώς να τοποθετήσει το σώμα του. Το μαγικό στην φωτογραφία και που δεν το είχα καταλάβει αμέσως είναι ότι εκεί ακριβώς που κοιτάζει το μοντέλο πέφτει ένα απαλό φως από τα κλαδιά του δέντρου. Έμοιαζε σαν κάτι θεϊκό να βρισκόταν σε αυτό το στιγμιότυπο. Δεν μπορούσα να καταλάβω όμως αν το θεϊκό στοιχείο ήταν στην ανθρώπινη φιγούρα ή στο φως που την έλουζε. Έτσι χωρίς να το προσδιορίζω, ονόμασα την φωτογραφία “Συνάντηση με το θεϊκό”.

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

Τώρα έχω επιστρέψει από το ταξίδι που έκανα με τον αδερφό μου. Χθες ήταν η τελευταία μέρα που αναζητούσαμε ενδιαφέροντα σημεία για εξερεύνηση και φωτογράφιση στην Αρκαδία. Μετά από αρκετά σημεία με πανύψηλα δέντρα και κορυφές βουνών, για κλείσιμο, επισκεφθήκαμε τον Λούσιο ποταμό και συγκεκριμένα το σημείο όπου βρίσκεται ένα γεφύρι, κοντά στον Ατσίχολο.

Πρόκειται για ένα μικρό, πέτρινο και μονότοξο γεφύρι με τόξο ισλαμικής επιρροής. Κατά πάσα πιθανότητα κατασκευάστηκε από τους Λαγκαδινούς μάστορες στις αρχές του 19ου αιώνα. Εξυπηρετούσε τους ντόπιους και τους κατοίκους του χωριού στις μετακινήσεις τους, στο εμπόριο και στην επαφή τους με τον έξω κόσμο.

 Ήταν η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει! Το παγωμένο νερό ήταν αναζωογονητικό και μας γέμισε με φρέσκια ενέργεια. Το τοπίο ήταν εξαιρετικά όμορφο! Για άλλη μια φορά έμεινα πολύ ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα της φωτογράφισης.

Αφού καθίσαμε αρκετές ώρες και απολαύσαμε την υπέροχη στιγμή σε αυτό μαγικό μέρος, πήραμε σιγά- σιγά τον δρόμο της επιστροφής. Στον δρόμο σαν να με είχε πιάσει φρενίτιδα με την κάμερα και δεν μπορούσα να σταματήσω να τραβάω φωτογραφίες. Συναντήσαμε αυτά τα γλυκήτατα ελάφια που απ’ ότι φαίνεται ήταν η ώρα να κοιμηθούν. Κουνούσαν τα αφτιά τους και ξάπλωναν το ένα κοντά στο άλλο νωχελικά. 

Η δύση του ήλιου έδωσε φανταστικά χρώματα και υφές στον ουρανό, από κίτρινα και πορτοκαλί μέχρι ροζ και μπλε. Όλα μου έκοβαν την ανάσα. Τραβούσα φωτογραφίες από τη θέση του συνοδηγού, μέχρι που άρχισα να ζαλίζομαι. Η βραδιά έκλεισε ήσυχα στο παλιό θεατράκι που βρίσκεται έξω από τη Στεμνίτσα, με θέα το χωριό και τα βουνά στον ορίζοντα.

Έχω τραβήξει πολλές φωτογραφίες που ήθελα εδώ και καιρό και νομίζω ότι αυτή τη φορά ξεπέρασα τον εαυτό μου. Θα σας δείξω μερικές σε επόμενα άρθρα. Σύντομα θα υπάρξει και ένα βίντεο vlog με πλάνα από όλη την περιπέτειά μας στο roadtrip. Σας ευχαριστώ που ήσασταν μαζί μου στο ταξίδι και ακολουθούσατε το blog στις ομορφιές της Αρκαδίας.

 

 

Αγκαλιές σε όλους! Να έχετε ένα όμορφο βράδυ Πέμπτης.

ΑΡΚΟΥΔΟΡΕΜΑ

Το απόγευμα της Τρίτης οδηγήσαμε μέχρι το Καταφύγιο Άγριας Ζωής: Αρκουδόρεμα – Χαλίκι. Πρόκειται για ένα εθνικό πάρκο απαράμιλλης ομορφιάς. Για το μέρος αυτό είχα ακούσει πολλές φορές πόσο όμορφο είναι και ότι αξίζει να το επισκεφθεί ένας γνήσιος φυσιολάτρης. Επομένως, δεν θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα με τα σημεία που θα εξερευνούσαμε. Στην αρχή δεν είχαμε χάρτη, αλλά ούτε και σήμα ή ίντερνετ. Έτσι πήγαμε λίγο ψάχνοντας, με αποτέλεσμα να πάρουμε λάθος δρόμο μέσα στο δάσος. Στην πραγματικότητα μετά από λίγο δεν υπήρχε καν δρόμος ή μονοπάτι καθώς ήμασταν σε μια πλαγιά που δεν φαινόταν να έχει πατηθεί πρόσφατα από ανθρώπους. Ευτυχώς καταλάβαμε σχετικά γρήγορα ότι δεν οδηγεί πουθενά η πεζοπορία μας, όταν πλέον η πλαγιά ήταν ακατόρθωτο να περπατηθεί λόγω της κλίσης της. Έτσι, πήραμε σιγά – σιγά τον δρόμο της επιστροφής, καθώς άρχιζε να πέφτει η νύχτα. Η κούραση που επήλθε ήταν αρκετά έντονη, αλλά και πάλι είδαμε πολύ όμορφα τοπία και δέντρα που έδειχναν πολύ παλιά και αγνά.

Δίχως προορισμό, δίχως μονοπάτι.
Γυρνώντας προς τα αυτοκίνητο.
Πετύχαμε αυτό το γιγάντιο δέντρο. Ο βασικός κορμός του χωρίζεται σε τέσσερεις!
Η θέα από εκεί ψηλά ήταν μια ανταμοιβή.

Ήταν σίγουρο ότι θα επιστρέφαμε σε αυτό το ονειρικό δάσος, επειδή ήταν αυτό που χρειαζόμουν για τις φωτογραφίες που ήθελα να τραβήξω. Το επόμενο πρωί λοιπόν, μας βρήκε ξανά στο πάρκο, αυτή τη φορά όμως κινηθήκαμε πάνω σε χωματόδρομο που βρήκαμε πλάι της ασφάλτου, προς Λιμποβίσι. Το δάσος αυτό ήταν τόσο φιλόξενο. Το πρωινό φως περνούσε αμυδρά ανάμεσα από τα φύλλα των δέντρων. Σπασμένα κλαδιά στο έδαφος, βρισκόντουσαν εκεί για πολύ καιρό, οπότε είχαν αρχίσει να παραδίδονται στα αχόρταγα βρύα, τα οποία σε τεράστιες ποσότητες κάλυπταν το έδαφος. Η μυρωδιά αυτού του δάσους ήταν κάτι καινούριο! Τόσο υπέροχα έντονη που την πρόσεξε και ο αδερφός μου. Καταλάβαμε ότι υπήρχε υγρασία στο σημείο αυτό. Η θερμοκρασία ήταν πολύ καλή και όταν τα γυμνά μου πόδια άγγιξαν το μαλακό έδαφος, ευχαρίστηση αναγεννήθηκε μέσα μου. Επιτέλους, τράβηξα φωτογραφίες που ονειρευόμουν εδώ και μήνες! Αυτό ήταν το μέρος. Το μόνο που έλειπε ήταν το νερό. Η κοίτη του ρέματος ήταν εμφανής και λογικά τον χειμώνα που βρέχει πολύ εδώ, θα κατεβάζει μπόλικο νερό. Χθες όμως δεν υπήρχε καθόλου. Σίγουρα αξίζει να επιστρέψω εδώ μετά από μερικούς μήνες για να δω και την χειμερινή εικόνα του ρέματος.

Μια κλεφτή ματιά στο πώς έμοιαζε το φωτογραφικό set.
Μετά την φωτογράφηση χαλαρώσαμε κάτω από τα ψηλά έλατα. Ο Δρακούλης με περίμενε υπομονετικά όσο εγώ πήγαινα πέρα- δώθε, κάνοντας και το μοντέλο και τον φωτογράφο.

Μετά οδηγήσαμε προς την Ελάτη για να σταματήσουμε σε ένα άλλο μέρος, το οποίο βρίσκεται στη βασική αρτηρία του Menalon Trail και αρκετά κοντά στον δρόμο. Ένα μονοπάτι δίπλα από ένα ρυάκι το οποίο είχε λίγο νερό και σε μερικά μόνο σημεία. Είχε μεσημεριάσει και αποφασίσαμε να φάμε δίπλα στο νερό. Λίγες τομάτες και αγγούρια, αυγά και παξιμάδια ολικής άλεσης. Λιτό γεύμα που όμως κάλυψε την πείνα μας. Μετά από αυτό το διάλειμμα επιστρέψαμε στη βάση μας, στη Στεμνίτσα.

Εδώ βλέπετε την κοίτη με τις λευκές πέτρες που οδηγεί στην πηγή, όμως το νερό δεν τρέχει. Ακόμη κι έτσι το μέρος είναι μαγικά όμορφο.
Εσάς σας τραβάνε φωτογραφία ενώ τρώτε τομάτες; (φωτογραφία: Drakoulis Cheliotis)

Τελικά, ήταν μια γεμάτη και φανταστική μέρα που δεν θα ξεχάσω!

ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

“Λατρεύουμε να είμαστε έξω, μέσα στη φύση, επειδή δεν έχει καμιά άποψη για εμάς.”

Φρήντριχ Νίτσε 

Νωρίς το πρωί σήμερα ξεκινήσαμε να περπατήσουμε το μονοπάτι Στεμνίτσα – Ελάτη. Έχω αναφερθεί και στο παρελθόν σε αυτή τη διαδρομή και μπορείτε να βρείτε το άρθρο εδώ και εδώ. Η ιδέα ήταν να δείξω στον αδερφό μου ένα μέρος στη καρδιά του δάσους, γεμάτο έλατα και καταπράσινη βρύα. Μετά από περίπου μία ώρα περπάτημα φτάσαμε στο πολυπόθητο σημείο και η χαρά μου ήταν μεγάλη γιατί επιτέλους θα μοιραζόμουν αυτή την ομορφιά με τον Δρακούλη, στον οποίο επίσης αρέσουν τα βουνά και δάση. 

Φτάσαμε πολύ νωρίς, πριν ακόμα οι ακτίνες του ήλιου αγγίξουν το μονοπάτι. Το κρύο ήταν τσουχτερό. Όπως βλέπετε και στη φωτογραφία ο αδερφός μου άρχισε να κρυώνει και καθώς δεν είχε φέρει μαζί του ζακέτα, του είπα να τυλιχτεί με τη φούστα που είχα στη τσάντα μου. Επομένως τώρα, ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε τη φωτογράφιση. 

Περπατώντας στο μαγικό δάσος. (φωτογραφία: Drakoulis Cheliotis)

Για τις ανάγκες του κόνσεπτ χρειάστηκε να βγάλω τα παπούτσια μου και να μείνω ξυπόλυτη για αρκετή ώρα στο παγωμένο χώμα. Αν και ένιωσα το κρύο στα κόκκαλά μου, το αποτέλεσμα άξιζε το κόπο, αφού βγήκαν φανταστικές εικόνες. Παρακάτω μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για το πώς έμοιαζε το set. 

Το απόγευμα οδηγήσαμε μέχρι τη Καρκαλού για να βάλουμε βενζίνη στο αυτοκίνητο. Στο δρόμο συναντήσαμε δύο πανέμορφα άλογα και θελήσαμε να τα πλησιάσουμε και γιατί όχι να τα τραβήξουμε μερικές φωτογραφίες. Στη συνέχεια οδηγήσαμε μέχρι ένα εθνικό πάρκο, το Αρκουδόρεμα, αλλά για αυτό θα σας πω περισσότερα αύριο.

(φωτογραφία: Drakoylis Cheliotis)

«Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά

των άλλων,

αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσής του δρόμου,

ο Σάντσος λέει «δε σ’ το ’λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων

σχεδίων αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ’ άλογό μου!»

 

Κ.Κ. Δον Κιχώτες 

ΑΠΟ ΒΟΥΝΟ ΣΕ ΒΟΥΝΟ

Οι μέρες στο Πλατνάκι πέρασαν πολύ όμορφα. Ήσυχα αλλά γιορτινά, όπως πάντα αυτή τη μέρα, φάγαμε όλοι μαζί στην πλατεία του χωριού. Με τον μπαμπά μαζέψαμε κορόμηλα από ένα δέντρο τα οποία ήταν πολύ νόστιμα, αλλά αρκετά ξινά για να φας πολλά. Η θέα στο ελατοδάσος, το καλό φαγητό και η παρέα ήταν απολαυστικά. Το απόγευμα με τον αδερφό μου αποχαιρετήσαμε την υπόλοιπη οικογένεια και κατευθυνθήκαμε προς ένα άλλο βουνό. 

(φωτογραφία: Drskoulis Cheliotis)

Τώρα μετά από αρκετές ώρες ταξιδιού μέσα στο δάσος, βρισκόμαστε στο όρος Μαίναλο, στην αγαπημένη Στεμνίτσα, στο σπίτι. Ο Δρακούλης δεν είχε επισκεφθεί την περιοχή. Έτσι σκεφτήκαμε να κάνουμε ένα ταξίδι αναζητώντας όμορφα σημεία για μερικά φωτογραφικά projects που έχω αναλάβει και παράλληλα εκείνος να γνωρίσει τον τόπο. Μαζί φυσικά ήθελα να πάρω και εσάς και μέσα από τα κείμενα και τις εικόνες να σας μεταφέρω όσο καλύτερα γίνεται στα μέρη που θα επισκεφθούμε.

Τώρα η ώρα είναι δώδεκα, λίγο αργά, δεδομένου ΄ότι αύριο το ξυπνητήρι θα χτυπήσει στις έξι το πρωί. Οπότε θα σας αφήσω εδώ για σήμερα. Έχω τραβήξει πολλά βίντεο και ελπίζω αύριο να καταφέρω να ανεβάσω εδώ ένα vlog. 


Καληνύχτα σε όλους!

ROADTRIP

Σουρουπώνει και έχω θέα τα έλατα. Βρίσκομαι στο Πλατανάκι Αρκαδίας. Σήμερα μπήκαμε στο αυτοκίνητο με τα μικρότερα αδέρφια μου και οδηγήσαμε μέχρι τον Κοσμά και από εκεί φτάσαμε εδώ στο μικρό μας χωριό. Ο Κοσμάς είναι ένα πανέμορφο χωριό με λίγους μόνιμους κατοίκους. Βρίσκεται στον Πάρνωνα στα 1200μ υψόμετρο, σχεδόν στα όρια Λακωνίας και Αρκαδίας. Μαγαζάκια με γλυκά, καλό φαγητό και τοπικά προϊόντα κατακλύζουν την πλατεία. Πάνω από τα τραπεζάκια, ορθώνονται μεγάλα πλατάνια τουλάχιστον εκατό χρονών! Το χωριό έχει πολύ κόσμο αυτές τις μέρες λόγω τουρισμού, αλλά και του εθίμου της περιοχής να γίνεται προσκύνηση στο μοναστήρι της Παναγίας Έλωνας. Με αυτοκίνητα ή περπατώντας πολλές ώρες από τον κάμπο, έρχονται πολλοί προσκυνητές εδώ και για λίγες μέρες δεν βρίσκεις ούτε να παρκάρεις από τον συνωστισμό. Αλλά είναι υπέροχο δεν πειράζει που έχει πολύ κόσμο, έχεις τον αέρα, τη θέα και φυσικά τη μυρωδιά του βουνού. Αυτά είναι αρκετά για να φτιάξουν τη διάθεση.

Αφού καθίσαμε εκεί με τους γονείς μας για φαγητό και γλυκό, συνεχίσαμε το ταξίδι μας κατεβαίνοντας υψομετρικά, ως το Πλατανάκι στα 950μ. Κάθε τόσο σταματούσαμε σε αγαπημένα σημεία της διαδρομής. Ειλικρινά δεν χορταίνεται η ομορφιά της φύσης! Όσες φορές κι αν έχω έρθει πάντα το τοπίο είναι μαγικό και δεν το βαριέμαι. Με την εναλλαγή των εποχών η φύση μεταμορφώνεται, βάζει και βγάζει από την ντουλάπα τα ρούχα και πάντα φοράει τα πιο όμορφα χρώματα που μπορείς να συναντήσεις και τόσο αρμονικά συνδυασμένα μεταξύ τους και πού και πού μας εκπλήσσει με φανταστικές αντιθέσεις. 

Η μικρή μου αδερφή, Ηλιάνα και εγώ. (φωτογραφία: Drakoulis Cheliotis)

Στο δρόμο σταθήκαμε τυχεροί! Πετύχαμε ένα ηλικιωμένο κύριο με το γαϊδουράκι του στο δάσος. Τι όμορφη εικόνα!. Σταματήσαμε και του ζήτησα ευγενικά να τον φωτογραφίσω και δέχτηκε αμέσως. Πολύ γλυκός! Το όνομά του είναι Κώστας. Το γαϊδουράκι δεν έχει όνομα. Αποδείχθηκε ότι ήξερε τον παππού και τη γιαγιά μας, όλοι γνωρίζονται σε αυτά τα μέρη χαχα!

Αργότερα φτάσαμε στο Πλατανάκι και χάρηκα πολύ όταν είδα τον παππού και τη γιαγιά χαμογελαστούς και καλά στην υγεία τους. Τώρα θα περάσουμε εδώ το βράδυ και την αυριανή μέρα και έπειτα θα συνεχίσω το ταξίδι μου με τον Δρακούλη.

(φωτογραφία: Drakoulis Cheliotis)

Σας καληνυχτίζω τώρα. Θα τα πούμε αύριο. Αγκαλιές!

NEWSLETTER

ΜΕΙΝΕΤΕ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

Leave me a message!

© 2019 All rights reserved

 - 
Arabic
 - 
ar
Bengali
 - 
bn
German
 - 
de
English
 - 
en
French
 - 
fr
Hindi
 - 
hi
Indonesian
 - 
id
Portuguese
 - 
pt
Russian
 - 
ru
Spanish
 - 
es
Greek
 - 
el