ANGELINA HELIOTI

 
ABOUT

Το όνομά μου είναι Αγγελίνα Χελιώτη (Angelina Helioti) και πρόσφατα αποφοίτησα από την αρχιτεκτονική σχολή του Ε.Μ.Π.

 

Μετά από μήνες σκέψης, πήρα το ρίσκο να αφήσω τη ζωή στην Αθήνα. Ο λόγος, η ίδια η ποιότητα ζωής της μεγαλούπολης. Οι γρήγοροι ρυθμοί, η πίεση “να προλάβεις τις προθεσμίες”, ο πολύς κόσμος και η έλλειψη φυσικού περιβάλλοντος ήταν πράγματα που με οδήγησαν στην αλλαγή. 

 

Μετακόμισα σε ένα μικρό, ορεινό χωριό της Αρκαδίας, τη Στεμνίτσα. Αν και μεγάλωσα στη Λακωνία, η Αρκαδία είναι ο τόπος καταγωγής μου και έτσι κατά μία έννοια, αισθάνομαι ότι επέστρεψα σπίτι. Δεν ξέρω πόσο θα καταφέρω να παραμείνω εδώ, αλλά όσο κι αν καταλήξει να είναι, θα προσπαθήσω να το απολαύσω στο μέγιστο.


Εδώ απολαμβάνω όλα όσα λαχταρούσα! Δέντρα, ποτάμια, λίμνες, ησυχία, καθημερινότητα με αργούς ρυθμούς. Έχω έναν απλό τρόπο ζωής, που όμως μου δίνει έμπνευση για τις καλλιτεχνικές ενασχολήσεις μου, τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, και τη δημιουργία βίντεο.  Συγχρόνως, σπουδάζω την τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας σε δημόσια σχολή, που βρίσκεται εδώ. Σε αυτό το blog θα βρείτε άρθρα ημερολογιακού χαρακτήρα σχετικά με τη ζωή μου εδώ.

 

Ελπίζω να απολαύσετε όλα όσα θα μοιράζομαι μαζί σας

F I L E

Βρείτε με στο Instagram και στο Youtube. 

Κοινοποιήστε το στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

Όταν το μονοπάτι είναι σκοτεινό

Είναι και εκείνες οι στιγμές που όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά και δεν βλέπεις το δρόμο, χρειάζεται για λίγο να σταματήσεις. Τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ ότι ωριμάζω. Όσα σχέδια κι αν κάνουμε για τη ζωή, η ίδια η ζωή τελικά μπορεί να τα φέρει εντελώς διαφορετικά. Να δημιουργήσει καταστάσεις που δεν είχαμε προβλέψει, να φέρει ανθρώπους από το πουθενά, να μας δημιουργήσει σταυροδρόμια ή διχάλες… Αλλά όταν το μονοπάτι είναι σκοτεινό και δεν ξέρεις πού να πας, τότε μια βόλτα στη φύση μπορεί να αποβεί πραγματικά βοηθητική.

Κατέβηκα με το αυτοκίνητο μέχρι το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής και από εκεί περπάτησα μέχρι το ποτάμι. Ήθελα απλώς να μείνω για λίγο μόνη. Όταν μπαίνω στο βουνό πάντα είναι διαφορετικά. Μπορεί να είναι το ίδιο βουνό και το ίδιο δάσος, μα ποτέ δεν είναι τα ίδια. Είναι ζωντανό, έχει ηλικία, κάτι αλλάζει κάθε μέρα, δεν ξέρω τι θα συναντήσω κάθε φορά. Βγαίνω από εκεί μέσα πιο καθαρή και ο νους είναι πιο ελαφρύς… Χωρίς να κάνω κάτι εγώ, εκείνος αδειάζει από μόνος του…

Περπατάω δίχως προορισμό, απολαμβάνοντας το δάσος. Στέκομαι για να δω και να ακούσω τον καταρράκτη. Ισορροπώ τις πέτρες του ποταμού, ένα παιχνίδι που με βοηθά και στη δική μου ισορροπία. Κάνει τα προβλήματα να μοιάζουν σαν να μην υπήρχαν ποτέ και οι ερωτήσεις αποκτούν απαντήσεις. Είναι μυστήριο, μα είναι αλήθεια. Για πρώτη φορά καταφέρνω να ισορροπήσω τρεις πέτρες,τη μία πάνω στην άλλη. Νομίζω βελτιώνομαι σε αυτό! Θέλει υπομονή και ηρεμία.

Αν αντιμετωπίζετε άγχος ή ερωτηματικά που σας κάνουν να πνίγεστε, δοκιμάστε να επισκεφθείτε ένα τέτοιο περιβάλλον. Βοηθάει πολύ να είστε μόνοι σας… Καλή επιλογή επίσης είναι και η θάλασσα, για όσους δεν έχουν κάποιο βουνό, ή δάσος κοντά τους.

 

Ήθελα απλώς να σας πω ένα “γεια” κι από εδώ, γιατί τους τελευταίους μήνες γράφω πιο αραιά στο blog. Πολλά έχουν γίνει αυτό το διάστημα, κυρίως όμως μέσα μου. Φαινομενικά τα πράγματα είναι ίδια.

Λοιπόν να περνάτε όμορφα! Θα προσπαθήσω να σας έχω νεότερα σύντομα, σχετικά με την καθημερινότητα εδώ.

Μέχρι τότε σας στέλνω μια αγκαλιά!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

NEWSLETTER

ΜΕΙΝΕΤΕ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ