Το όνομά μου είναι Αγγελίνα Χελιώτη (Angelina Helioti) και πρόσφατα αποφοίτησα από την αρχιτεκτονική σχολή του Ε.Μ.Π.


Μετά από μήνες σκέψης, πήρα το ρίσκο να αφήσω τη ζωή στην Αθήνα. Ο λόγος, η ίδια η ποιότητα ζωής της μεγαλούπολης. Οι γρήγοροι ρυθμοί, η πίεση “να προλάβεις τις προθεσμίες”, ο πολύς κόσμος και η έλλειψη φυσικού περιβάλλοντος ήταν πράγματα που με οδήγησαν στην αλλαγή. 


Μετακόμισα σε ένα μικρό, ορεινό χωριό της Αρκαδίας, τη Στεμνίτσα. Αν και μεγάλωσα στη Λακωνία, η Αρκαδία είναι ο τόπος καταγωγής μου και έτσι κατά μία έννοια, αισθάνομαι ότι επέστρεψα σπίτι. Δεν ξέρω πόσο θα καταφέρω να παραμείνω εδώ, αλλά όσο κι αν καταλήξει να είναι, θα προσπαθήσω να το απολαύσω στο μέγιστο.

Εδώ απολαμβάνω όλα όσα λαχταρούσα! Δέντρα, ποτάμια, λίμνες, ησυχία, καθημερινότητα με αργούς ρυθμούς. Έχω έναν απλό τρόπο ζωής, που όμως μου δίνει έμπνευση για τις καλλιτεχνικές ενασχολήσεις μου, τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, και τη δημιουργία βίντεο.  Συγχρόνως, σπουδάζω την τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας σε δημόσια σχολή, που βρίσκεται εδώ. Σε αυτό το blog θα βρείτε άρθρα ημερολογιακού χαρακτήρα σχετικά με τη ζωή μου εδώ.


Ελπίζω να απολαύσετε όλα όσα θα μοιράζομαι μαζί σας


Βρείτε με στο Instagram και στο Youtube. 

Κοινοποιήστε το στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin


In the last few days, my mind has been almost monopolized by the issue of saving Mainalo from the wind turbines. There are moments when you observe life’s problems from a distance and feel that they don’t touch you anymore. As if they don’t belong to you, and indeed they don’t, because we are all passersby from this place.

But for me, if there was anything worth worrying about it would be preserving the natural environment! Because it’s the most beautiful thing that life can give us on this planet. And we humans don’t have to do anything, we find it ready out there. It should be seen by as many people as possible, as many children as possible! Because I know that just looking at it heals you. It’s like someone gives you a diamond as a gift and you throw it away. Only the diamond has some value, while nature is priceless.

When I’m in the woods, I often look up at the sky. I think it’s an interesting move to turn your head completely and look at the view, the tree branches against the sky. A move I don’t often make when I’m in cities because the buildings are close together and direct me to keep moving forward, looking down. I don’t know if I would have a good view, in all probability I would see the underside of some balcony with worn plaster…

The orange-yellow leaves are now down in Kefalovrysi… Sometimes I hesitate to walk on this spot, because I will crush the leaves and I don’t want to. It looks nice with the orange rug in front of the fountain.

Everything is in a decay. The forest is moist, introverted and the cedar scent is not that strong.

Stemnitsa from above when the sun has gone down. Only her lights and the surrounding natural landscape are visible.

Looking up at the asphalt road around the village.

Making a wish that Mainalo remains untouched… “I wish…” And I continue to have faith in life. Even if some things seem absurd, I feel that the right things always come, even if we don’t understand it.

Leave a Reply

Your email address will not be published.