ANGELINA HELIOTI

 
ABOUT

Το όνομά μου είναι Αγγελίνα Χελιώτη (Angelina Helioti) και πρόσφατα αποφοίτησα από την αρχιτεκτονική σχολή του Ε.Μ.Π.

 

Μετά από μήνες σκέψης, πήρα το ρίσκο να αφήσω τη ζωή στην Αθήνα. Ο λόγος, η ίδια η ποιότητα ζωής της μεγαλούπολης. Οι γρήγοροι ρυθμοί, η πίεση “να προλάβεις τις προθεσμίες”, ο πολύς κόσμος και η έλλειψη φυσικού περιβάλλοντος ήταν πράγματα που με οδήγησαν στην αλλαγή. 

 

Μετακόμισα σε ένα μικρό, ορεινό χωριό της Αρκαδίας, τη Στεμνίτσα. Αν και μεγάλωσα στη Λακωνία, η Αρκαδία είναι ο τόπος καταγωγής μου και έτσι κατά μία έννοια, αισθάνομαι ότι επέστρεψα σπίτι. Δεν ξέρω πόσο θα καταφέρω να παραμείνω εδώ, αλλά όσο κι αν καταλήξει να είναι, θα προσπαθήσω να το απολαύσω στο μέγιστο.


Εδώ απολαμβάνω όλα όσα λαχταρούσα! Δέντρα, ποτάμια, λίμνες, ησυχία, καθημερινότητα με αργούς ρυθμούς. Έχω έναν απλό τρόπο ζωής, που όμως μου δίνει έμπνευση για τις καλλιτεχνικές ενασχολήσεις μου, τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, και τη δημιουργία βίντεο.  Συγχρόνως, σπουδάζω την τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας σε δημόσια σχολή, που βρίσκεται εδώ. Σε αυτό το blog θα βρείτε άρθρα ημερολογιακού χαρακτήρα σχετικά με τη ζωή μου εδώ.

 

Ελπίζω να απολαύσετε όλα όσα θα μοιράζομαι μαζί σας

F I L E

Βρείτε με στο Instagram και στο Youtube. 

Κοινοποιήστε το στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

ΣΤΟ ΟΜΟΡΦΙΟ ΧΩΡΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Καλημέρα σε όλους σας!

Τη στιγμή που γράφονται αυτά τα λόγια είναι νωρίς το πρωί. Βρίσκομαι στη Στεμνίτσα και κάθομαι στο κρεβάτι με αναμμένο ένα κερί και με το laptop στα πόδια. Είναι ένα παγωμένο πρωινό με πολλή ομίχλη και υγρασία έξω από το παράθυρο. Μαζί μου είναι για άλλη μια φορά η συνεργάτιδά μου, Μυρτώ. Θα συνεχίσουμε εδώ για λίγες μέρες τη δουλεία για το αρχιτεκτονικό μας project.

Παράλληλα, συνεχίζω τα μαθήματα αργυροχρυσοχοΐας στη σχολή. Χθες ήταν η πρώτη μέρα στον πάγκο εργασίας μετά από έναν μήνα. Χάρηκα τόσο πολύ, παρόλο που αρχικά ήμουν λίγο μουδιασμένη. Κατασκεύασα κώνους, τους οποίους στο τέλος θα τους ενώσω για να σχηματίσουν ρόμβο και να αποτελέσουν ένα σκουλαρίκι.

Το μέρος εδώ είναι όπως το άφησα (και καθόλου το ίδιο φυσικά 😉), μόνο που δεν έχω συντονιστεί ακόμα μαζί του. Είναι τόση η ευθύνη και ο φόρτος εργασίας του αρχιτεκτονικού project, ώστε αποτελεί κύριο και μόνο μέλημα αυτή τη στιγμή. Δεν ανησυχώ για κάτι όμως. Έχει απομείνει λιγότερο από ένας μήνας για να παραδώσω τη Διπλωματική και να ολοκληρώσω τις σπουδές αρχιτεκτονικής. Έπειτα, θα έχω περισσότερη ενέργεια για τα υπόλοιπα πράγματα που μου αρέσει να κάνω. Ζωγραφική, κόσμημα, φωτογραφία, και φυσικά να γράφω πιο πυκνά εδώ στο blog.

Το τοπίο εδώ είναι πολύ όμορφο, αν και θα ήθελα να είχα προλάβει περισσότερο χιόνι. Κυρίως βρέχει τις δύο μέρες που είμαι εδώ. Πάντως, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, συναντήσαμε αρκετά σημεία με χιόνι μέσα στο δάσος. Ήταν μαγικά, σαν από παραμύθι! Όπου και να γυρνούσα το βλέμμα συναντούσα λόφους και κορυφές. Κάποιες πασπαλισμένες με χιόνι που έμοιαζε με ζάχαρη άχνη πάνω σε κέικ. Κάποιες άλλες δεν ήταν χιονισμένες. Ο γλυκός ήλιος τις είχε χαϊδέψει όλη την ημέρα, η οποία σιγά σιγά έσβηνε… Ψηλά, σοφά και υπέροχα δέντρα δημιουργούσαν όμορφα περάσματα πλάι του δρόμου. Μερικές φορές άφηναν υπόνοιες για δασικά δρομάκια και ξέφωτα. Θέλω πολύ να εξερευνήσω αυτά τα σημεία του δάσους. Όταν θα φτάσει η άνοιξη και ο καιρός επιτρέπει τις εξορμήσεις με τα πόδια θα το τολμήσω…

Ευχαριστώ που ήσαστε εδώ! Να έχετε μια όμορφη ημέρα!

Λίγο έξω από τη Στεμνίτσα, μέσα στο δάσος.
(Τη φωτογραφία τράβηξε η φίλη μου Αθηνά Παπαχρήστου)
Συντροφιά με το κερί

2 σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

NEWSLETTER

ΜΕΙΝΕΤΕ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ