ANGELINA HELIOTI

 
ABOUT

Το όνομά μου είναι Αγγελίνα Χελιώτη (Angelina Helioti), είμαι 25 ετών και πρόσφατα αποφοίτησα από την αρχιτεκτονική σχολή του Ε.Μ.Π.

 

Μετά από μήνες σκέψης, πήρα το ρίσκο να αφήσω τη ζωή στην Αθήνα. Ο λόγος, η ίδια η ποιότητα ζωής της μεγαλούπολης. Οι γρήγοροι ρυθμοί, η πίεση “να προλάβεις τις προθεσμίες”, ο πολύς κόσμος και η έλλειψη φυσικού περιβάλλοντος ήταν πράγματα που με οδήγησαν στην μεγάλη αλλαγή.

 

Μετακόμισα σε ένα μικρό, ορεινό χωριό της Αρκαδίας, τη Στεμνίτσα. Αν και μεγάλωσα στη Λακωνία, η Αρκαδία είναι ο τόπος καταγωγής μου και έτσι κατά μία έννοια, αισθάνομαι ότι επέστρεψα σπίτιΔεν ξέρω πόσο θα καταφέρω να παραμείνω εδώ, αλλά όσο κι αν καταλήξει να είναι, θα προσπαθήσω να το απολαύσω στο μέγιστο.


Εδώ απολαμβάνω όλα όσα λαχταρούσα! Δέντρα, ποτάμια, λίμνες, ησυχία, καθημερινότητα με αργούς ρυθμούς. Έχω έναν απλό τρόπο ζωής, που όμως μου δίνει έμπνευση για τις καλλιτεχνικές ενασχολήσεις μου, τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, την αργυροχρυσοχοΐα και τη δημιουργία βίντεο. Σε αυτό το blog θα βρείτε άρθρα ημερολογιακού χαρακτήρα σχετικά με τη ζωή μου εδώ.

 

Ελπίζω να απολαύσετε όλα όσα θα μοιράζομαι μαζί σας!

F I L E

Βρείτε με στο Instagram και στο Youtube. 

Κοινοποιήστε το στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

“Λατρεύουμε να είμαστε έξω, μέσα στη φύση, επειδή δεν έχει καμιά άποψη για εμάς.”

Φρήντριχ Νίτσε 

Νωρίς το πρωί σήμερα ξεκινήσαμε να περπατήσουμε το μονοπάτι Στεμνίτσα – Ελάτη. Έχω αναφερθεί και στο παρελθόν σε αυτή τη διαδρομή και μπορείτε να βρείτε το άρθρο εδώ και εδώ. Η ιδέα ήταν να δείξω στον αδερφό μου ένα μέρος στη καρδιά του δάσους, γεμάτο έλατα και καταπράσινη βρύα. Μετά από περίπου μία ώρα περπάτημα φτάσαμε στο πολυπόθητο σημείο και η χαρά μου ήταν μεγάλη γιατί επιτέλους θα μοιραζόμουν αυτή την ομορφιά με τον Δρακούλη, στον οποίο επίσης αρέσουν τα βουνά και δάση. 

Φτάσαμε πολύ νωρίς, πριν ακόμα οι ακτίνες του ήλιου αγγίξουν το μονοπάτι. Το κρύο ήταν τσουχτερό. Όπως βλέπετε και στη φωτογραφία ο αδερφός μου άρχισε να κρυώνει και καθώς δεν είχε φέρει μαζί του ζακέτα, του είπα να τυλιχτεί με τη φούστα που είχα στη τσάντα μου. Επομένως τώρα, ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε τη φωτογράφιση. 

Περπατώντας στο μαγικό δάσος. (φωτογραφία: Drakoulis Cheliotis)

Για τις ανάγκες του κόνσεπτ χρειάστηκε να βγάλω τα παπούτσια μου και να μείνω ξυπόλυτη για αρκετή ώρα στο παγωμένο χώμα. Αν και ένιωσα το κρύο στα κόκκαλά μου, το αποτέλεσμα άξιζε το κόπο, αφού βγήκαν φανταστικές εικόνες. Παρακάτω μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για το πώς έμοιαζε το set. 

Το απόγευμα οδηγήσαμε μέχρι τη Καρκαλού για να βάλουμε βενζίνη στο αυτοκίνητο. Στο δρόμο συναντήσαμε δύο πανέμορφα άλογα και θελήσαμε να τα πλησιάσουμε και γιατί όχι να τα τραβήξουμε μερικές φωτογραφίες. Στη συνέχεια οδηγήσαμε μέχρι ένα εθνικό πάρκο, το Αρκουδόρεμα, αλλά για αυτό θα σας πω περισσότερα αύριο.

(φωτογραφία: Drakoylis Cheliotis)

«Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά

των άλλων,

αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσής του δρόμου,

ο Σάντσος λέει «δε σ’ το ’λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων

σχεδίων αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ’ άλογό μου!»

 

Κ.Κ. Δον Κιχώτες 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

NEWSLETTER

ΜΕΙΝΕΤΕ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
 - 
Arabic
 - 
ar
Bengali
 - 
bn
German
 - 
de
English
 - 
en
French
 - 
fr
Hindi
 - 
hi
Indonesian
 - 
id
Portuguese
 - 
pt
Russian
 - 
ru
Spanish
 - 
es
Greek
 - 
el